Waarom we nooit genoeg tijd lijken te hebben (en waarom dat oké is)
Foto door de awesome Jesse de Klein
Vandaag kom ik niet alleen op je (virtuele) deurmat, ik heb een vraag meegenomen die me de laatste tijd niet loslaat. Zoek een fijne plek, een kop thee en lees mee.
Terwijl ik dit schrijf is het donker hier op ons land in the middle of nowhere. Kaarsjes branden, een kop thee naast me. Ik heb extra m'n best gedaan om er ontspannen bij te zitten. Want deze brief draait om de vraag:
Kun je werken vanuit ontspanning?
Hoe graag ik hier ook 'ja' op zou antwoorden, ik heb het nog niet onder de knie. Twee weken geleden merkte ik dit opnieuw.
Ik kwam op donderdag aan bij een 4-daags verjaardagsfestival. Het plan: donderdag helpen met de opbouw >> vrijdagochtend werken aan m'n onderneming >> dan meedoen met het festival.
Best een goed idee op papier. Ware het niet dat er geen internet was, ik me moe voelde en de workshop die ik gaf eerder was dan ik dacht.*
Mijn hoofd vulde zich met quotes van succesvolle ondernemers zoals "Fuck your feelings, follow the plan" en: "Don’t stop when you're tired, stop when you're done."
Ik voelde spanning, eigenlijk wilde ik huilen en doorgaan tegelijk. Toen een lieve vriend vroeg hoe het ging, brak ik en kwam het eruit tussen de snikken:
“Ik wil altijd zoveel. Het lukt me niet allemaal.”
En daar zat het probleem precies. Ik wil te veel. Alles van het festival meekrijgen, een gedisciplineerde ondernemer zijn, een verlichte Boeddha worden. Geen wonder dat ik stress heb.
Gelukkig ben ik niet de enige met dit probleem. Oliver Burkeman schreef er zelfs een boek over: Vier duizend weken - tijdmanagement voor stervelingen. Zijn woorden leggen precies de vinger op de zere plek.
“Veel productiviteitsgoeroes laten ons - en zichzelf - geloven dat er ooit een magisch moment komt waarop we eindelijk tijd hebben voor alles — zodra we maar productief genoeg zijn. Maar dat moment komt niet. Onze tijd is gelimiteerd, we hebben maar zo’n 4.000 weken gemiddeld. En die zijn al begonnen.”
Volgens hem gaat het er niet om hoeveel to-do's we aftikken. Het gaat erom dat je kiest wat de moeite waard is om je gelimiteerde tijd en aanwezigheid aan te geven.
Ik hoop dat je het me vergeeft dat ik alweer over de dood praat in deze brief 😂 Mij brengt het rust en perspectief om te beseffen dat ik bezig ben met een onmogelijke opdracht om alles te doen. En het brengt een nieuwe vraag: wat doe ik als ik weet dat ik niet alles kan doen?
Herken je dat verlangen om meer te willen dan praktisch gezien mogelijk is? Ik ben benieuwd. Schrijf me vooral terug door te mailen naar hoi@melaniekamping.nl!
En ik hoop dat - als je antwoord 'ja' is - deze brief je inspireert om wat zachter voor jezelf te zijn. Het ligt niet aan jou dat het niet lukt om alles te doen.
Groetjes,
Mélanie
PS: Kun je wel wat hulp gebruiken bij ontspannen, sinds kort organiseer ik een online pauzemoment. Elke donderdag van 14:30–15:00. Doe gratis mee via deze link.
*Op de foto hierboven zie je de prach-tig mooie plek waarop ik een workshop gaf over ‘De moed om te luisteren‘ voor de mensen van het festival. Vooraf aan de workshop had ik mezelf weer bijelkaar geraapt, met enige moeite geaccepteerd dat ik minder zou doen dan ik had gedacht. En ik genoot ontzettend van het geven van de workshop.
